Przepisy prawa
Co to jest Świadectwo Charakterystyki Energetycznej?
Świadectwo Charakterystyki Energetycznej (nazywane potocznie także certyfikatem energetycznym
lub świadectwem energetycznym), to dokument zawierający określenie wielkości energii odniesionej
do jednostki powierzchni o regulowanej temperaturze w budynku, lokalu lub części budynku stanowiącej samodzielną część techniczno-użytkową. Świadectwo Charakterystyki Energetycznej budynku jest dokumentem wymaganym dla budynków nowobudowanych oraz zalecane dla budynków, lokali istniejących, wprowadzonych do obrotu na rynku wtórnym. Osoba wykonująca Świadectwa Charakterystyki Energetycznej musi posiadać uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności architektonicznej, konstrukcyjno-budowlanej lub instalacyjnej lub ukończyć właściwe studia podyplomowe lub kurs i uzyskać pozytywną ocenę na egzaminie złożonym przed właściwym Ministrem
do spraw budownictwa.
Dlaczego Świadectwa są potrzebne?
Cechy energetyczne decydują o koszcie eksploatacji, a także mają istotny wpływ na komfort użytkowania pomieszczeń w budynkach. Dlatego dla nabywców i najemców powinna być zapewniona pełna dostępność danych charakteryzujących jakość energetyczną budynku. Wprowadzenie oceny energetycznej umożliwia dokonywanie w pełni uczciwych transakcji sprzedaży i wynajmu. Świadectwo ułatwia właścicielowi wiarygodne przedstawienie walorów budynku lub lokalu oferowanego do sprzedaży lub wynajmu, a jednocześnie dla nabywcy lub najemcy stanowi zabezpieczenie przed ewentualnymi nieujawnionymi wadami kupowanego czy wynajmowanego budynku lub lokalu. Świadectwa energetyczne stwarzają sytuacje pełnej jawności charakterystyki energetycznej budynków dla ich właścicieli, nabywców i najemców, a także powinny przyczynić się do stałego zmniejszania zużycia energii związanej z użytkowaniem budynków.
Dla jakich budynków nie wykonuje się Świadectw?
1. Podlegających ochronie na podstawie przepisów o ochronie zabytków;
2. Używanych jako miejsca kultu i do działalności religijnej;
3. Przeznaczonych do użytkowania w czasie nie dłuższym niż 2 lata;
4. Niemieszkalnych służących gospodarce rolnej;
5. Przemysłowych i gospodarczych o zapotrzebowaniu na energię nie większym niż 50 kWh/m²/rok;
6. Mieszkalnych przeznaczonych do użytkowania nie dłużej niż 4 miesiące w roku;
7. Wolnostojących o powierzchni użytkowej poniżej 50 m².
Podstawy prawne
Dyrektywa 2002/91/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków.
Ustawa z dnia 19 września 2007 r. o zmianie ustawy-Prawo budowlane (Dz.U. Nr 191, poz. 1373).
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 6 listopada 2008 r. w sprawie metodologii obliczania charakterystyki budynku i lokalu mieszkalnego lub części budynku stanowiącej samodzielną całość techniczno-użytkową oraz sposobu sporządzania i wzorów świadectw ich charakterystyki energetycznej (Dz.U. Nr 201, poz. 1240).
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury dnia 6 listopada 2008 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DZ.U. Nr 201, poz. 1238).